ارتباط بدون خشونت
ارتباط بدون خشونت
اسفند ۲۲, ۱۳۹۵
زخم زبان
نحوه مواجهه با زخم زبان دیگران
اسفند ۲۴, ۱۳۹۵

قضاوت اخلاقی، مانع محبت و دوستی

قضاوت اخلاقی

ما از یک طرف نیازی فطری و طبیعی به محبت داریم و از طرف دیگر در طول زندگی مان مدل های مختلفی از موانع ارتباطی را می آموزیم. موانعی که باعث می شوند به گونه ای حرف بزنیم و رفتار کنیم که به خود و دیگران آسیب برسانیم. یکی از این موانع ارتباطی قضاوت اخلاقی است.

ما این مانع را در اشاره به بدی و اشتباه کسانی به کار می بریم که متناسب با ارزش های ما عمل نمی کنند.

 

این مقاله را از دست ندهید: موانع ارتباط موثر

 

قضاوت اخلاقی چیست؟

قضاوت اخلاقی عبارت است از غلط و بد دانستن چیزهایی که با ارزش های ما هماهنگ و متناسب نیستند. این نوع قضاوت معمولا به شکل های زیر بیان می شود:

“مشکل تو این است که خیلی خودخواهی”

“او تنبل است”

“آن ها متعصب اند”

“این کار خیلی زشت است”

و….

سرزنش، اهانت، تحقیر، برچسب، انتقاد، مقایسه و عیب جویی همه شکل هایی از قضاوت اخلاقی هستند.

این مانع ارتباطی ما را در دام پیش داوری “این درست است” یا “این غلط است” می اندازد. دنیای قضاوت ها پر از کلمات و عباراتی است که مردم و رفتارهایشان را طبقه بندی می کند.

کسی که دچار این مانع ارتباطی است الگوهایی در مورد خوب، بد، بهنجار، مسئول، بی مسئولیت، باهوش، جاهل و یا سایر ویژگی های انسان ها در ذهن خود داشته و وقتی با کسی روبرو می شود بر پایه آن ها او و رفتارش را قضاوت می کند.

 

در قضاوت اخلاقی چه اتفاقی می افتد؟

درواقع زمانی که دیگران را قضاوت اخلاقی می کنیم، در حال بیان نیازهای تامین شده یا نشده خودمان هستیم.

در چنین ارتباطی به عنوان مثال:

  • اگر همسر من محبت بیشتری از من بخواهد وابسته و نیازمند است. اما اگر من انتظار محبت بیشتری از او داشته باشم و آن را دریافت نکنم، او سرد و بی احساس است.
  • اگر همکارم بیش از من به جزئیات توجه کند ایرادگیر و وسواسی است. اما اگر من بیشتر از او به جزئیات توجه داشته باشم، به این معنی است که او بی نظم و شلخته است.

وقتی ما نیازها و ارزش های خود را در قالب قضاوت اخلاقی بیان می کنیم، باعث افزایش دفاع و مقاومت دیگران می شویم.

در چنین شرایطی اگر آن ها قضاوت های ما را پذیرفته و بخواهند بر اساس ارزش ها و نیازهای ما عمل کنند، احتمالا این کار را به خاطر شرم، ترس و یا احساس گناه انجام می دهند نه با رضایت خود و از صمیم قلبشان.

 

بهای سنگین قضاوت اخلاقی

 

قضاوت اخلاقی 1

 

اولین مرحله ارتباط بدون خشونت که در مقاله قبل به آن پرداختیم جدا کردن ارزیابی و قضاوت از مشاهده است. وقتی مشاهده ما همراه با قضاوت و ارزیابی باشد عکس العمل طرف مقابل انتقاد و مقاومت خواهد بود.

وقتی دیگران تحت تاثیر عواملی مثل ترس، احساس گناه و یا سایر محرک های منفی بر طبق نیازها و ارزش های ما عمل کنند، بهای سنگینی را در آینده خواهیم پرداخت. ما دیر یا زود بهای ارزشی را که به دیگران تحمیل کرده ایم می پردازیم. این بها کاهش حسن نیت آن هاست که به اجبار از ارزش های ما اطاعت کرده اند.

از طرف دیگر آن ها نیز بهای عاطفی خاص خود را خواهند پرداخت زیرا خشم فروخورده آن ها از ترس، احساس گناه و …. باعث کاهش عزت نفسشان می شود.

علاوه بر این با ادامه ی قضاوت های اخلاقی مان در رابطه با دیگران، احتمال دریافت پاسخ های محبت آمیز به نیازها و ارزش های مان را در آینده کاهش می دهیم.

 

این مقاله را از دست ندهید: ارتباط بدون خشونت

 

هر سوالی در مورد این مقاله دارید از طریق کادر دیدگاه در پایین همین صفحه مطرح بفرمایید. حداکثر ظرف ۲۴ ساعت به سوال شما پاسخ خواهیم داد.

 


چرا می خواهید این فرصت را از دست بدهید؟

اگر تا به حال در دوره رایگان “چگونه ارتباطات موثرتری را تجربه کنیم؟” شرکت نکرده اید، پیشنهاد می کنیم در عرض ۵ ثانیه فرم زیر را پر کرده و بلافاصله اولین درس این دوره ی رایگان را به همراه یک کتاب الکترونیکی دریافت کنید:

محسن محمدی
محسن محمدی
محسن محمدی هستم مدیر سایت ارتباط موثر. هدف این سایت آشنایی هر چه بیشتر و بهتر تمام فارسی‌زبانان با قانون بی‌نظیر جذب است.

2 دیدگاه ها

  1. با تشکر از مقاله‌ی خوبتان،‌ فرض کنید فرزند من دروغ بگوید. آنجا من باید چه قضاوتی داشته باشم؟
    به عبارت دیگر وقتی کسی کار اشتباهی انجام می‌دهد،‌ چه کار باید کرد؟

    • محسن محمدی گفت:

      سلام خدمت شما آقای زارعی عزیز
      ممنون از سوال خوبتون
      واکنشی که باید در رابطه با فرزند کوچکمان و در جهت تربیت او داشته باشیم متفاوت با واکنش صحیح در رابطه با اشتباهات دیگران است:
      ۱- در رابطه با رفتار اشتباه فرزند: مثلا زمانی که فرزندمان دروغ می گوید نیازی نیست که او یا رفتارش را قضاوت اخلاقی کنیم و مثلا به او بگوییم “دروغ نگو چون دروغگو دشمن خداست” یا “چون گناه است یا کار زشتی است” و یا هر قضاوت اخلاقی ای از این دست. واکنش صحیح این است که به او بگوییم که در اثر کار اشتباهش، مثلا دروغی که می گوید کدام نیاز فرد مقابل تامین نمی شود. مثلا به او نشان دهیم وقتی که به ما دروغ می گوید، ما اطلاعات غلطی را دریافت کرده و بر اساس آن اطلاعات غلط کارهایی را انجام می دهیم که نتیجه اش نیازمان را برآورده نکرده و ما را به نتیجه لازم نمی رساند. البته این روش در صورتی نتیجه بخش است که اشتباه فرزند ما انتخاب خودش باشد و نه حاصل تربیت ما. به عنوان مثال اگر پدر یا مادر بچه ای دروغ گفتن را به او یاد داده باشد (مثلا به هر دلیلی تمایل به دیدن همسایه مان نداریم و وقتی زنگمان را می زند به بچه مان می گوییم: “بگو بابا نیست”) باید نحوه رفتار و آموزش این پدر و مادر عوض شود نه اینکه به دنبال اصلاح رفتار فرزند به طور مستقیم باشیم.
      ۲- در رابطه با اشتباه دیگران: چرا وقتی کسی کار اشتباهی انجام می دهد ناراحت می شویم؟. به این دلیل که به یک یا چند مورد از نیازهایمان بی توجهی شده. خوب روش درست این است که آن نیاز برآورده نشده را بیان کنیم نه اینکه شخصیت یا رفتار فرد مقابل را قضاوت کنیم. مثلا وقتی صدای موسیقی همسایه مان بلند است دلیل ناراحتی ما این است که نیازمان به سکوت و آرامش تامین نشده. بنابراین روش درست این است که به او بگوییم: “ممنون می شوم اگر صدای موسیقی را کم کنید،‌ چراکه من جهت مطالعه و استراحت نیاز به آرامش و سکوت بیشتری دارم.” به جای اینکه این طور بگوییم: “واقعا که شما افراد بی ملاحظه ای هستید که رعایت حال همسایه ها را نمی کنید.” یا “چرا ملاحظه حال بقیه را نمی کنید؟” و …

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

325 بازدید
دانلود اپلیکیشن قانون جذب

عضویت در کانال تلگرام