بخشیدن
قدرتی که از بخشیدن می گیریم
فروردین ۷, ۱۳۹۶
رفتار خوب
چگونه رفتار خوب دیگران را دریافت کنیم؟
فروردین ۹, ۱۳۹۶

دوست داشتن واقعی

دوست داشتن

یکی از مفاهیم ارزشمند دینی و اخلاقی این است: “همسایه ات را به اندازه خودت دوست بدار.” این توصیه اخلاقی تقریبا در تمام ادیان وجود دارد. اگر بخواهیم به این آموزه ی ارزشمند عمل کنیم، از چه کسی باید دوست داشتن را شروع کنیم؟

متاسفانه بسیاری از افراد درک نادرستی از این مفهوم ارزشمند دارند. آن ها این آموزه را ترجیح دادن دیگری به خود معنا می کنند و در اثر این برداشت اشتباه به قدری بر رضایت دیگران تمرکز می کنند که خود را فراموش می کنند. آن قدر بذل و بخشش می کنند که تحلیل رفته و دچار افسردگی می شوند. و در این نقطه است که دقیقا خلاف این آموزه اتفاق می افتد چراکه در اثر افسردگی دیگر نمی توانند به خود یا دیگری توجه کنند.

 

آموزش های غلطی که در راستای دوست داشتن خودمان دیده ایم

خیلی از ما این طور آموزش دیده ایم که اول دیگری را تحویل بگیریم و بعد خودمان را. در کودکی به ما گفته اند که پز ندهیم یا خودخواه نباشیم. یاد گرفته ایم در حالی که نیاز به مقبول واقع شدن و توجه داریم،‌ از ترس اینکه متکبر و مغرور نباشیم موفقیت هایمان را کوچک بشماریم. در بسیاری مواقع ممکن است تواضع هایی نابجا از خود بروز دهیم که تاییدی بر خوب بودنمان باشد.

این در حالی است که یکی از آفرینش های جهان هستی این است که ما ارزشمندیم و قدر و منزلتی داریم که نمی شود آن را از ما گرفت. با این وجود ممکن است بینش و آگاهی خود را نسبت به ارزشی که داریم از دست داده و آن را فراموش کنیم. ممکن است در اثر این فراموشی به این نتیجه برسیم که خود را دوست نداشته باشیم و این باور را پیدا کنیم که مستحق هیچ نوع خوبی نیستیم.

 

دوست داشتن دیگران از دوست داشتن خود شروع می شود

اگر می خواهیم دیگران را دوست بداریم اول باید خود را دوست داشته و برای خودمان ارزش قائل شویم. برای دوست داشتن دیگران و کمک به آن ها باید اول از خودمان مراقبت کنیم و این طرز فکر اشتباه را نداشته باشیم که با این کار تبدیل به فردی خودخواه می شویم.

برای درک بهتر این موضوع فرض کنید تنها کسی هستیم که از چند کودک کم سن و سال مراقبت می کنیم. اگر برداشتمان از دوست داشتن دیگران اشتباه باشد، به احتمال بسیار زیاد برای اینکه به خوبی از آن ها مراقبت کرده باشیم، در هر وعده ی غذایی مقدار زیادی از غذای خود را به آن ها داده و خود بسیار کم می خوریم.

این مسئله باعث ضعیف و ضیف تر شدنمان در بلندمدت می شود و نهایتا زمانی می رسد که به قدری ضعیف شده ایم که دیگر توان کار کردن نداریم. در این صورت چه کسی از بچه ها مراقبت می کند؟ قاعدتا هیچ کسی برای انجام این کار وجود ندارد و همه ی آن ها از دست می روند، تنها به این خاطر که ما به خودمان توجه نکرده ایم.

روش درست در چنین مثالی این است که ما به اندازه بچه ها یا حتی بیشتر از آن ها غذا بخوریم تا توان لازم برای مراقبت از آن ها را داشته باشیم.

بنابراین با نادیده گرفتن خود به دیگران بی توجهی نکنیم. خودمان را دوست بداریم تا بتوانیم دیگران را هم دوست داشته باشیم. باید به خوبی از خودمان مراقبت کنیم تا بتوانیم از دیگران هم مراقبت کنیم.

 

با نادیده گرفتن خود به دیگران بی توجه نباش

 

خوشحال می شویم نظر و سوالات خود در مورد این مقاله با ما مطرح کنید. می توانید این کار را از طریق کادر دیدگاه در پایین همین صفحه انجام دهید. حداکثر ظرف ۲۴ ساعت به سوالات شما پاسخ خواهیم داد.

 


چرا می خواهید این فرصت را از دست بدهید؟

اگر تا به حال در دوره رایگان “چگونه ارتباطات موثرتری را تجربه کنیم؟” شرکت نکرده اید، پیشنهاد می کنیم تنها در عرض ۵ ثانیه فرم زیر را پر کرده و بلافاصله اولین درس این دوره ی رایگان را به همراه کتاب الکترونیکی “مقدمه ای بر کاریزما” دریافت کنید:

محسن محمدی
محسن محمدی
محسن محمدی هستم مدیر سایت ارتباط موثر. هدف این سایت آشنایی هر چه بیشتر و بهتر تمام فارسی‌زبانان با قانون بی‌نظیر جذب است.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

336 بازدید
دانلود اپلیکیشن قانون جذب

عضویت در کانال تلگرام